Copyright 2017 - Custom text here

Odpowiada Honorat

Wszystko o życiu ukrytym. Na pytania odpowiada sam Ojciec Honorat:

(nie zdziw się językiem, ale spróbuj się przenieść o jakieś sto lat wstecz, a sam zobacz jak to czas nam bliskie ;)

Co to jest życie ukryte?
Przez życie ukryte przed światem rozumie się zwykle dążenie do doskonałości chrześcijańskiej bez żadnych oznak zewnętrznych.


Co może pobudzać do takiego życia?

Życie takie obiera się zwykle
1) dla doskonalszego naśladowania życia P. Jezusa, Matki Boskiej i świętych Pańskich;
2) dla większego zaparcia poświęcenia;
3)dla utrzymania pokory i czystości serca
4) dla uniknięcia obrazy Bożej i prześladowania;
5) dla bezpieczniejszego i skuteczniejszego wpływu dla drugich
6) z konieczności, bo inaczej służyć by Bogu nie można.

 
Jaki nam wzór w tym zostawił Zbawiciel?

Zbawiciel wiódł życie ukryte przed światem, nie był znany prawie nikomu ze swego Boskiego posłannictwa, pochodzenia i poświęcenia się Bogu i sprawie zbawienia.
Przedstawiał się wszystkim jako zwyczajny czeladnik ciesielski; dlatego dziwiono się, gdy potem Pismo przytaczał, mówiąc: Zkądże Mu to, przecie go znamy jako cieślę i jego krewnych i t.d. I potem gdy już wystąpił do opowiadania Ewangelii Św., jeszcze się często ukrywał, już to dla uniknieni czci, już dla uchylenia prześladowania, dopóki godzina Jego nie nadeszła. Dusze przeto kryjące przed światem wyższe dążenia swoje i poświęcenie się Bogu i sprawie zbawienia dusz, czy to czynią dla pokory, nie chcąc być znane światu i cześć od niego odbierać, czy to dla uniknieni prześladowania lub bezpieczniejszego poświęcenia się dla bliźnich, naśladują w tem wzór najwyższej świętości.

 

Czy i z ćwiczeniami pobożności ukrywał się P. Jezus?
Najczęściej modlił się w górach odosobniony. Na święta nawet uroczyste nie chciał iść jawnie, ale skrycie, mówiąc nawet do swoich, gdy Go chcieli wziąć ze sobą, że nie pójdzie, rozumiejąc przez to, że nie pójdę z wami, tak, aby wszyscy widzieli, ale pójdę tajemnie, gdyż wiedział, że tego nadużyć  złośliwi i przewrotni mogą.

 

Czy i ukrycie sakramentalne można za przykład tego życia uważać?
Tak jest i dziś P. Jezus w Sakramencie ukryty ciągle zostaje, a to ukrycie Jego jest najwyższym aktem miłości Boga i ludzi i najskuteczniejszym środkiem obcowania z nimi, zbliżania ich do Boga. Podobnież te ukrycia sług Jego z pobudek miłości Boga, chwały Jego i dusz pożytku czynione, muszą być miłe P. Bogu i rzeczywiście są najwyższym aktem miłości Boga i ludzi i najskuteczniejszym środkiem wpływania na nich.

 
Co Zbawiciel nauczał w tej rzeczy?
Zbawiciel nauczał, aby kryć się z uczynkami pobożności: z modlitwą, umartwieniem i miłosierdziem. Nie bądźcie jako faryzeusze, co jawnie się modlą, smutnymi w poście się pokazują, każą trąbić, gdy dają jałmużny, ale ty, gdy chcesz pochwalić Boga, módl się w skrytości, namaść głowę twoją, gdy pościsz, a niech nie wie lewica, co czyni prawica. Daleko bardziej chwalebną musi być rzeczą, krycie się przed światem ze swoim całkowitym oddaniem się Bogu i dążeniem do doskonałości chrześcijańskiej i poświęceniem dla sprawy zbawienia dusz, choćby nie groziło w tem żadne niebezpieczeństwo.

 

Czy i z panieństwem swojem ukrywała się Przen. Marya Panna?
Tak jest, nikt od Niej nie wiedział, że jest Panną; i tak we wszystkich ceremoniach przypisanych, jak w pożyciu z krewnymi lub na godach w ten sposób się zachowywała, jak pospolita niewiasta. Dlatego stała się świetnym przykładem tego życia, i słusznie także te dusze, które chciałyby prowadzić, to jej życie ukryte, za swój wzór obierać powinny.

 

Jakim sposobem w życiu ukrytem ma być większe zaparcie i większe poświęcenie?
Sama natura rzeczy zdaje się wskazywać, że życie poświęcone Bogu w ukryciu przed światem jest większą ofiarą i więcej sprzyja utrzymaniu ducha zaparcia i umartwienia wewnętrznego, na czym chrześcijańska doskonałość się zasadza i zapobiega wstępowaniu do zakonu z ludzkich względów, bo w niem nic zepsuta natura nie znajduje.

 

 A dlaczego to życie ma pomagać do utrzymania pokory i czystości serca?
Bo pozbawienie zewnętrznych oznak życia poświęconego Bogu, ściągających cześć wiernych, przyczynia się do utrzymania w duchu pokory i w pragnieniu, aby Samemu Bogu być znanymi podobać się jemu Samemu.